Nieuws

Verslag Sauerland 2014 van Lenie

Vrijdag 3 oktober (wandeling 8km)
98% van onderstaande verslag is waarheid, de overige 2% berust op waarheid.

Vrijdag 3 oktober 2014 zo rond de klok van negen bij de Dommelstroom: links en rechts wordt geclaxonneerd, gepraat, gelachen, er worden nog wat tassen overgeheveld van de ene in de andere auto, waarna de portieren een voor een dichtslaan en ons gezelschap van 22 clubleden verdwijnt richting Sauerland, naar Schlosshotel Sophia in Bleiwäsche. Wij zijn in opperbeste stemming.
In het hotel worden we ontvangen met een lunch die we ons op het zonnige terras laten smaken.
Dan is het tijd om de kamers te inspecteren. Na wat heen en weer gescharrel heeft iedereen zijn slaapplek gevonden. Omdat deze dagen in het teken van wandelen staan, trekken we er met de complete groep op uit om alvast de omgeving te verkennen. Op deze wandeling treffen we mooie bossen, weilanden met gezond uitziende koeien en op het fietspad flinke, uit de kluiten gewassen koeienvlaaien. Hoe kunnen ze ze maken en jonge, jonge wat kan Riekie Bruinsma, Bruinsma? Bruinsma? toch wandelen....!!
Daarna nog snel even een koude douche (de warmwatervoorziening laat het vandaag afweten) om vervolgens klokslag 18.00u aan tafel te gaan voor het diner. Ja, Duitsers zijn sehr pünctlich.
Tijdens het diner kijkt Jo de tafel eens goed rond en vraagt zich hardop af wat de gemiddelde leeftijd van "onze tafel" is. Hij maakt daar een soort quiz van. Volgens ondergetekende heeft hij zelf het meeste werk met de quiz want hij moet verschrikkelijk veel optellen, aftrekken en delen. Uitkomst: 64 jaar.
Omdat de obers het diner in een razend tempo afwerken, hebben we nog genoeg tijd over voor een avondwandeling naar het dorp, waar ons in de buitenlucht een lekkere Schnaps wordt geschonken.
Na dit spektakelstuk gaat het zoals het de komende avonden meestal zal gaan: de dames spelen Skipbo -hoe dat moet, ga ik nu niet uitleggen, anders wordt het verhaal te lang, maar het is heel leuk- en de mannen rikken. Dat wil zeggen: er zijn 4 rikkers en de rest kijkt toe of weet het beter, vooral dit laatste. Henk houdt alles in de gaten: rikken, Skipbo en verder iedereen die aanwezig is of voorbijkomt.
Die nacht vallen er een paar vreemde gebeurtenissen voor: Ad, Kees en Tom slapen ieder in een eigen bed, maar wel samen op één kamer. Als zijn kamergenoten liggen te slapen komt Kees binnen (hij is wat later omdat hij zijn borreltje nog niet op had) en met veel gekletter valt de televisie op de grond. BATS! "Hoe kèn dè?" Kees schrikt zo dat hij op dat moment niet meer in staat is zijn eigen bed te herkennen en dan voor een ander bed staat: dat van Tom. Met wat lichte hartkloppingen ziet de door dat enorme kabaal wakker geworden Tom, een man voor zijn bed staan. De reporter heeft de volgende dag een lang en indringend interview met hem. "En Tom, was je niet doodsbang toen daar midden in de nacht opeens een vreemde man voor je bed stond?" Tom: "Bang, bang, ja wat is bang, bang, nee ik was niet bang, ja bang. Jawel, ik was bang dat die man per ongeluk op mij zou duiken". Dat deed die man echter niet: hij ging gezellig naast Tom in bed liggen waar hij onmiddellijk in slaap viel.

Sommigen denken nu: "Ai ai, kom ik hier ook in voor"? Doorlezen, ge komt er in voor!

Zaterdag, 4 oktober (wandeling 9 km)
Vanmorgen staat er een Seerundfahrt op stuwmeer Diemelsee op het programma. Het is gratis, dus we gaan allemaal weer gezellig mee. Hein ontdekt vanaf onze boot een zelfgetimmerd bootje met zonnepanelen. Dat is wel grappig. Na een uur genieten op het water met het zonnetje in onze rug is het tijd om aan te meren. De reporter komt als eerste aan wal en een juffrouw houdt haar hand open en zegt: "zwei oiro zwantzig" en ook nog "bitte", waarop de reporter antwoordt met: "dá dach ik ni, tis gratis vur ons". En dat klopt ook.
Hierna splitst de groep zich: een groep loopt recht vooruit, gedeeltelijk om het prachtige meer en de andere recht naar boven, naar een uitzichtpunt.
De rechtvooruitgroep geniet met volle teugen van de wandeling en de natuur. Lizet heeft zelfs een springbalsemien gezien. Dat is een roze...eh.... ja vraag maar aan Lizet, die legt dat wel verder uit.
De mensen van deze groep hebben ook geluk, want uit het niets komt een ijskar tevoorschijn. Dikke pret bij de rechtvooruitgroep natuurlijk.
De rechtomhooggroep geniet zoals gezegd van prachtige vergezichten. De steile klim brengt hen naar een adembenemend mooi uitzicht over de Diemelsee en omgeving. Hier zullen ze hun meegebrachte lunch opeten. De reporter/fotografe heeft het druk met foto's maken en merkt daardoor niet onmiddellijk dat er een bananenschil in haar rugtas ligt. Wie doet er nou weer zoiets? Verdorie!
Jo dus! Weten jullie trouwens dat je van een banaan een mooi hoofddeksel kunt maken. Weten jullie ook dat je met de stukjes banaan die dan in je haren achterblijven uitstekend je haren kunt wassen, zelfs je bril wordt er mooi van. Jo zweert erbij.
Na een paar uurtjes treffen de twee groepen elkaar in het restaurant aan de Diemelsee: Ad zetelt zich en terwijl hij de reacties van de rechtomhooggroep nauwlettend in de gaten houdt, zegt hij naar mijn mening tamelijk overdreven hard dat ze hééééérlijk ijs hebben gegeten. Nou, wij niet!
Een minpunt bij de rechtvooruitgroep is dat Mieke haar fototoestel is kwijtgeraakt. Dat is natuurlijk echt sneu. Mieke, Thea en Albert zijn nog wel gaan zoeken, maar helaas. Dat voorval is echt een minpunt. Maar Mieke, we zullen jou nog hele mooie foto's toesturen.
Na het diner gaat een aantal mensen nog een avondwandelingetje maken.
Jeanne en Lenie wonen ondertussen de voorstelling van Magic Wobo bij, en omdat zij op de perstribune zitten, (Jo heeft een perskaart geregeld) kunnen de dames alles goed zien.
Lenie moet even Magic Wobo assisteren. Hij goochelt wat met gekleurde sjaaltjes en op een gegeven moment vraagt hij toestemming om een blauw en een rood sjaaltje in haar decolleté
te stoppen. Ja, maar niet verder dan het randje want er worden natuurlijk foto's gemaakt en dan moet ze daarna thuis weer zoveel uitleggen. Dus, vanaf het decolletérandje verdwijnen er 2 sjaaltjes die vanzelf zakken tot op borsthoogte. Een puntje echter, blijft eruit steken. Daar mag ze na wat gehokus pokus aan trekken en wà denkte: in plaats van 2 kwamen er 3 sjaaltjes uit, aan elkaar geknoopt nog wel. Dat is puur magic en Magic Wobo is een echte goochelaar!! Fantastisch!! Ook een Halfduitser moet hem assisteren: er wordt wat gehannest met een touw, opeens worden dat er twee, dan weer drie en dan –onbegrijpelijk- weer één. Knap hoor. Die Halfduitser snapt er ook niets meer van. Op het einde krijgt hij van Magic Wobo een stuk touw dat hem voor 2 jaar geluk zal brengen. Lenie krijgt er ook een toegeworpen, maar dat is veel en veel langer, zij rekent snel uit dat dat touw minstens 4 à 5 jaar geluk moet brengen. Even later voegt de Halfduitser zich bij haar en vertelt dat hij vorig jaar in Hotel Marleen ook had moeten assisteren met het touw. Ook dan krijgt hij een stuk mee dat hem geluk zal brengen: het eerste wat gebeurt, is dat hij een ongeluk krijgt en dat zijn auto total loss is.
Hoe dan ook Magic Wobo goochelt als de beste. Daar kan zelfs een Riekie Bruinsma niet tegenop!
Na de show komt het gezelschap weer bij elkaar om in groepjes te Skipboën en te rikken. Helaas, voor 4 personen onder ons: alle tafels zijn op dat moment bezet, maar geen nood want uitwijken naar een andere ruimte is voor ons geen enkel probleem. Vier andere vakantiegangers staan echter onmiddellijk op en staan erop dat het groepje van VvV bij de overige VvVoetjes gaat zitten. Wat een inlevingsvermogen!
Dan gebeurt het: 4 bridgers (spreek uit: bredzjers), vinden dat wij de hele boel terroriseren. Lizet denkt dat ze het niet goed verstaat en vraagt om verduidelijking. Dat kan ze beter niet doen.....: "Jullie zijn luidruchtig en terroriseren hier de boel."
Arthur, de ober moet erbij komen en vraagt ons om opheldering. We leggen uit dat wij een keurig gezelschap zijn, maar dat ziet hij zelf ook wel. Wij moeten ook gewoon blijven doen wat we al doen. Misschien hebben we dat ook wel een beetje aan Jeanne te danken: Arthur is nou eenmaal weg van haar mooie ogen. Hij biedt de bridgers een andere ruimte aan, maar helaas, ze willen ons graag het leven zuur blijven maken.. Doe maar, geen probleem, Arthur helpt ons toch. Uiteindelijk gaan ze uit eigen beweging weg maar na 10 minuten komen de 2 mannen alweer terug. Verdorie, ze gaan biljarten, kunnen ze dat dan? Nee, dat kunnen ze niet: de meest kwaadaardige van de twee knalt met zijn keu een bal knoerhard op de vloer. En Hein zou Hein niet zijn als hij daarop niet onmiddellijk zou reageren: " Heren, de bowlingbaan is hier beneden". Zo die zit!!
Iets van waarheid zat er wel in die opmerking van terroriseren. Die avond slaat Riek er vrolijk op los bij Nelly, die zegt dat ze nu 5 blauwe vingers heeft.

Zondag, 5 oktober (wandeling 17 km)
"Soms zijn de gesprekken serieus, soms gezellig en vermakelijk, soms daalt het niveau enigszins, maar dat duurt maar kort. We hebben gewoon een mooie tijd".
Na het ontbijt vertrekken we zoals altijd eensgezind en vrolijk voor een fikse wandeling naar het natuurgebied Aatal in Bad Wünnenberg.
Na een paar uurtjes flink doorstappen door prachtige bossen met herfstkleurige bomen, komen we bij het Aatalhaus waar Ad al op ons zit te wachten. Buiten, in het najaarszonnetje genieten we hier van koffie met... ja met gebak. En niet zo'n klein stukje, we zijn in Duitsland!
Zo in het zonnetje is het weer eens tijd om een paar mensen te interviewen:
"Zo Jeanne, we zijn nu een paar dagen met elkaar op pad. Wat vind je eigenlijk van de trip?"
Jeanne: "Alles is leuk: de boot, de wandelingen, dat WII heeft gewonnen...........o ja, minder leuk is dat ik de kamersleutel kwijt ben".
"Mientje, gij zit zo lekker te genieten in 't zonneke, ook nog iets positiefs te melden?"
Mientje: "We hebben een fijne groep, de groep is heel eensgezind........enne...nee, niks negatiefs te melden". Dat verwachten we ook niet van Mientje.
De reporter kan nog anderen ondervragen, maar dat is nutteloos. Het is klip en klaar dat de strekking van de antwoorden toch hetzelfde zal zijn. Wel worden hier nog oogfoto's genomen voor, ja je weet nooit waar dat goed voor is.

En hier buiten op dit zonovergoten terras wordt nog even de commotie "voetjes" versus "bredzjers" besproken. We treffen hier namelijk vier andere hotelgasten die zich de vorige avond uitstekend vermaakten en totaal geen last van ons hadden. Eén van de vier, een man met een grote dikke snor en pretoogjes vertelt ons lachend dat hij, ja hij, toen die bredzjers zeiden dat wij iedereen wegjoegen en te hard schreeuwden, hij tegen hun had gezegd dat ze groot gelijk hadden. Die snorremans bedoelde dat juist andersom maar de "bredgers" begrepen dat natuurlijk niet, en dus vonden ze dat ze sterk in hun schoenen stonden. De vier vertellen ons daar op het terras dat ze zich uitstekend vermaken en absoluut geen last van ons hebben.
Nu wordt het echt tijd om op te stappen, richting het Barfusspfad (blote-voeten-pad). Omdat we geen handdoek hebben meegenomen om de natte voeten te drogen, heeft eigenlijk niemand echt belangstelling in pootje baden. Maar Lizet zou Lizet niet zijn als zij geen oplossing had: " Ik heb natte doekjes bij me....". Grapjas!!!
Ons gezelschap wandelt verder en komt langs een avonturenpark. Hier lopen we aan voorbij en net voor de Aabach stuwdam genieten we wederom in de buitenlucht van onze meegebrachte lunch. Daarna lopen we door, langs de stuwdam die elke dag 250.000 mensen van schoon drinkwater voorziet. Goed werk, doorgaan zo!
Dat doen wij ook: we lopen een poosje langs het meer, waar we een bijzonder fraai uitzicht hebben over het drinkwaterreservoir. Verder gaan we en via een smal modderig paadje komen we uiteindelijk weer in de bewoonde wereld. Wat een geweldige wandeldag!
Maar we zijn er nog niet, want na het diner wacht ons 's avonds livemuziek met "Der Johan". Ja, ondanks de vermoeidheid gaan de voetjes massaal van de vloer. Marriet en Hein weten tenminste wat rockenrollen is en de gemiddelde leeftijd van die twee is nét iets hoger dan 64! Fantastisch, wat een uithoudingsvermogen! Riek en Lenie hebben de dansavond van hun leven. Meatloaf, polonaise, de hele zaal en iedereen wordt erbij betrokken, en ze weten van geen ophouden... Maria doet ook haar uiterste best, zegt dat ze nog beter kan dan wij, maar dat ze zich wil inhouden, omdat ze nu voor de eerste keer meegaat.
Bluf natuurlijk! We genieten allemaal: Mieke, Mia, Nelly,...en de overige –niet rikkers- van de groep. Riekie kleppert nog een poosje. Ook het dienstdoende personeel geniet enorm van De Voetjes en degenen die nu geen dienst hebben, willen, let op: willen per se werken, zelfs op hun vrije avond als wij terugkomen en er weer voor gaan zorgen dat een dansavond is zoals een dansavond wordt bedoeld. Dat verzekeren ze ons de volgende dag!

Maandag, 6 oktober (wandeling 11km)
Reporter: "Goeiemorgen Jo, heb je goed geslapen"?
Jo: "Dat weet ik eigenlijk niet want ik sliep".

Vanmorgen splitst de groep zich: Thea, Mieke Das, Mieke Aarts, Riekie, Mia, Kees en Tom gaan vandaag een bustocht maken door het Teutoburgerwald. Om 10.30uur vertrekt de bus waarin nog meer gasten uit ons hotel zitten. Het wordt een gezellige boel. De bus rijdt rustig, zodat de mensen kunnen genieten van de omgeving en de prachtige uitzichten. Tijdens de rit wordt ook veel uitleg gegeven over de omgeving. De bus brengt het gezelschap ook langs het klooster Dalheim in Lichtenau. Omdat de twee groepen het klooster op dinsdag samen zullen bezoeken, hierover later meer.
Zo rond de klok van twaalven arriveert het gezelschap in Paderborn. Eerst koffie, in een heerlijk najaarszonnetje op de Domplatz. Daarna bezoekt het gezelschap de Dom. De wandelaars zijn zeer geïnteresseerd in vooral de verschillende bouwstijlen van deze Dom: van romaans tot gotiek. Vervolgens zijn de mensen toe aan een wandeling rondom de stadskern. Hier bekijken zij het historisch stadhuis. Midden in de stad Paderborn ontspringt Paderbronnen, met zijn lengte van 4 km is dat de kortste rivier van Duitsland. Bij Slot Neuhaus mondt hij uit in de Lippe.
Dat is voor vandaag even genoeg natuur en cultuur, want de dames willen nog snel even de stad in voordat de bus om 14.30u weer terug gaat richting hotel. De terugreis voert langs een fabriek waar windmolens worden gemaakt. Het is een zeer geslaagde dag en nu wordt het weer tijd voor een borrel... (Thea , dank voor de bijdrage)

De andere groep rijdt met auto's naar Paderborn voor een mooie herfstwandeling. In het centrum komen we langs het Adam-en Eva huis, een van de oudste vakwerkhuizen in Paderborn (1560). Eén van de houtsnijwerken op de gevel verwijst naar de verdrijving uit het paradijs. Vandaar de naam. We drinken koffie op het plein en maken ons op voor een schitterende tocht in een 42 ha groot landschap, waardoor de rivieren Pader, Lippe en Alme stromen. Een netwerk van fiets- en wandelpaden voert ons langs bovengenoemde rivieren. We komen langs het Paderkletterpark waar we heerlijk ijs (die zit Ad !) eten. In Paderborn bevindt zich – maar we zijn er niet geweest- ook het grootste computermuseum van de wereld: het Heinz Nixdorf MuseumForum. Ja hiertegen moet Hein(z) het met zijn gumpotloodje toch afleggen.
Hoewel de dames genieten van de wandeling, worden ze na een paar uur toch een beetje onrustig: er is immers een shoppauze beloofd. Er gebeurt hier echter iets wat we niet direct kunnen plaatsen:
Frans en José brengen ons vanaf de eerste dag waar me moeten zijn. Perfect! Dat doen ze geweldig! Maar hier in Paderborn merken wij dat Frans een paar keer de weg kwijtraakt is en dat is zeer opvallend, dat gebeurt nooit. Zou alles goed zijn met hem? We worden toch enigszins ongeduldig want we willen óók shoppen....en José heeft óók nog iets nodig. Daarom verdenken wij hem van het saboteren van deze wandeling. En dat is jammer want in de folder staat: de vele winkels in de voetgangerszone bieden voor elk wat wils. Onze vriendelijke winkeliers staan garant voor bijzondere ontdekkingen en gezellig winkelplezier. Niet voor Frans dus.
Mientje, Jo, Hein en Albert scheiden zich af en gaan naar de Dom om te genieten van de bouwstijl, de binnenruimte en natuurlijk de stilte.
Mientje komt vol verhalen terug en zegt dat ze voor iedereen een kaarsje hebben aangestoken.
"Zo, dat kost een paar centen Mientje." Er is echter sprake van een kleine communicatiestoornis, ze bedoelt één kaarsje voor iedereen. Maar ook daar zijn we enorm blij mee en tevreden rijden we terug naar ons hotel.
Jeanne is opgetogen want ze vindt in haar broekzak de kamersleutel terug. Henk is iets minder opgetogen want hij is in Paderborn zijn rijbewijs kwijt geraakt....hetgeen weer de nodige rompslomp met zich meebrengt: terug naar Paderborn, politie, wachten aangifte....en Maria is natuurlijk ook niet enthousiast, maar ook weer niet echt boos.
Het programma voor die dag is nog niet klaar: na het diner en een wandelingetje in het dorp hebben we nog "Bingo". Hier kan ik kort over zijn: de 4 bridgers nemen 2 prijzen in beslag maar onze Marriet wint hier toch mooi de bezem. Proficiat Marriet!!
De rikkers houden niet van bingo. Zij rikken. Tom –als toeschouwer- is zo nerveus over het spel van de anderen dat hij de drie schaaltjes met zoutjes achter elkaar opeet. Arthur de ober ziet dat en zet alvast een gezinsverpakking chips naast zijn stoel. (Dank Albert)
Lenie is die avond zo moe dat ze haar televisie met het geluid nogal hard aanzet om vanuit haar kinderbedje nog even naar Pauw te luisteren, zien kon ze toch niets met die pompeuze Duitse meubels ervoor. Ze is blijkbaar onmiddellijk in slaap gevallen. Die nacht hoort ze "klik", iemand de tv uitzetten, maar door slaapgebrek en vermoeidheid slaapt ze onmiddellijk weer in.
Later blijkt dat Frans dat heeft gedaan omdat hij en José van de herrie van Pauw niet kunnen slapen en bovendien zegt hij de volgende dag: "witte wel wa dè kost"? Die woorden, precies zo, gebruikte mijn vader vroeger ook altijd als er ook maar sprake was van de geringste verspilling. Dus die opmerking heeft Lenie met een glimlach aanvaard.
Jullie vragen je natuurlijk af hoe Frans 's nachts op mijn kamer komt. Dat zit zo: wij hebben eigenlijk met 5 personen een gezinskamer: José en Frans slapen boven, Mientje en Jeanne slapen samen in een kinderbed en Lenie heeft een bijzetkinderbedje in de woonkamer. Wel moeten we allemaal met dezelfde sleutel naar binnen. Vandaar. Dat brengt me bij het volgende: omdat het met 3 personen nogal druk is in de te kleine douche mag Lenie bij Nelly douchen want Nelly heeft een riante tweepersoonskamer. Als Lenie klaar is met douchen, kijkt Nelly op de gang of de kust vrij is en dan kan zij weer naar haar eigen ruimte. Ja, die kamerverdeling in het Schlosshotel is een kwestie van niet denken maar doen.

Dinsdag, 7 oktober
De ochtend begint zoals gewoonlijk met het ontbijt. Vandaag is het buiten somber en grijs. Het gaat ook nog regenen. Dat is een reden om de geplande wandeling te laten vervallen en ons te begeven naar Klooster Dalheim in Lichtenau: een middeleeuws vrouwenklooster,een Augustiner kanunnikenklooster, het tijdperk van de Barok, Pruisische Staatsdomeinen en landgoederen. Die tijd dus! Tegenwoordig is het een museum voor kloosterrijke cultuurgeschiedenis. Het gaat hierbij niet alleen om "ora et labora" (eten en drinken) maar ook om muziek, kunstschatten, bouw,- boeken,- en tuinenkunst. Er zijn permanente en speciale tentoonstellingen die laten zien hoe de kloosters de ontwikkeling van Europa door de eeuwen heen beïnvloed hebben.
Sinds 15 jaar vindt hier in augustus en september het cultuurfestival 'Dalheimer Sommer' plaats en tijdens het laatste weekend van augustus bieden meer dan 200 handwerkers uit heel Europa hun zelfgemaakte producten aan.
Ieder van ons zoekt zijn weg in het klooster. Er hangt een klok met een touw en dan is het toch heel moeilijk, onmogelijk zelfs, om daar niet aan te trekken.
Mieke fluistert dat iemand in het klooster een wind –ze gebruikte wel een ander woord- heeft gelaten en dat dat enorm galmt, waarop Mientje zegt dat iemand anders dat ook heeft gedaan en dat dat enorm ruikt.
In dit klooster is Riek op de preekstoel gekletterd en daarna bijna naar beneden gekletterd. Hij is toch gammeler dan aanvankelijk lijkt. Ja Riek, je kunt toch beter de preek voortaan overlaten aan der Pfarrer. Tussen twee haakjes, het mooiste Duitse woord dat ik ken, en dat ik de afgelopen dagen vaak hoor en tegenkom is : KLETTERN !!! Klettern betekent natuurlijk klimmen (Riek klimt op de preekstoel), maar in mijn en jullie dialect zeggen we ook: die is van de trap gekletterd en dat betekent: die is van de trap gedonderd.
Dat is de reden dat ik in Duitsland niet kletter, niet gekletterd heb en dus ook niet gekletterd ben.
In het restaurant van het klooster hebben we samen gezellig lekker koffie gedronken en taart gegeten.
Hein heeft hier namens hem en namens ons allemaal in een toespraak Lizet, Frans en José bedankt voor de geweldige voorbereiding en de fantastische dagen die zij voor ons hebben geregeld. We zijn er allemaal heel stil van want dat hebben die drie echt heel mooi gedaan, die drie hebben een pluim verdiend, want het was mooi.
Om met de gevleugelde woorden van Ad te spreken: "t is nie te geleuve".
Nu vertrekken we richting Nederland, waar we in het AC-restaurant in Sevenum afscheid nemen van elkaar: bedankt, houdoe en tot volgend jaar!
p.s.
Het heeft een poosje geduurd, voordat jullie het verslag hadden, maar in mijn aantekeningen stond WII en ik wist niet meer waar het op sloeg en als verslaggever moet je natuurlijk volledig zijn.
WII ? WII? Hebbe wu 't gehad over de tweede wereldoorlog?? Later wist ik het weer: Willem II had gewonnen. Proficiat Jeanne!

De foto's bij dit verslag zijn alle gemaakt door Riek Roest.

Lenie van Dommelen-Castelijns oktober 2014

 

                                       

 Heierhof logo 2017  VoetenGoed  Logo Brabantslandschap  logo kwbn
 deti2  VVV Valkenswaard  logo  logo Coppelmans
 Logovoordeligvalkenswaard  Miko Koffie black    
  Agenda 2022      
         
  Grensparkwandeling
Voetje voor Voetje
    12 juli 2022
  8 Grensparkwandelingen     5 juli t/m 23 augustus
         
  Najaars- knooppuntencontrole     1 oktober 2022
  Snerttocht      26 december 2022
         
  Wandelen op Maandag     Dommelstroom 
  Wandelen in groepsverband     Klik hier voor meer info
         
  Wandelen op woensdag    
  Wandelen in groepsverband      Klik hier voor meer info
  April 2022      Het Knooppunt
  Mei 2022      Harba Lorifa
  Juni 2022      De Visvijver
  Juli 2022      Malpie Hoeve
   Augustus 2022      Het Knooppunt
  September 2022      Harba Lorifa
  Oktober 2022      De Visvijver
  November 2022      Malpie Hoeve
  December 2022      Het Knooppunt
         
         
  Puzzeltochten:      
  Februari 2021     PuzzelknopOp zoek naar ....
  Maart 2021     Puzzelknop Sprookjesbos
  April 2021     Puzzelknop Beroemdheid
         
     
   Link naar onze 
 Facebookpagina
     download
      Kalenders van: 
  Links naar    

logo de grenslopers 

   Wandelagenda 
 Nederland
     Logo Wandel.nl nieuw
   Wandelagenda 
 Belgie 
    wandelkrant logo belgie
  Kijk ook eens bij:     https://www.bibliotrek.be
         
         
  Rabobank Kempen      NL23RABO0147974208
  KvKnr:      4024008
       Sticker wandelaars welkom
     
     
     
 

   

  

 

   

  

 

  

 

  

 

 

                                                                                                                                                        

   


    

 

     

Bewaren

Bewaren